Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ

Η ανάμνηση που ξεχνά

Η ανάμνηση που ξεχνά

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ

Με στοιχειώνει αυτή η ανάμνηση, ..
στροβιλίζει σαν τον άνεμο,
με κάνει και πονάω,
ξαφνικά, .. εκεί στο δασάκι, ..
το σπίτι της έμεινε κλειστό.

Μεγάλος και εκκωφαντικός θόρυβος,
επάνω στον καμβά του κόσμου,
με φόντο όλα τα χρώματα της ίριδας,
έρχεται και σχίζεται στο βάθος των πραγμάτων, ..
οι αναμνήσεις, ..
μερικές τρομαγμένες απομακρύνονται, ..
και άλλες επιστρέφουν, ..

Είμαι ωραία ; You Like me ? λέει η φωνή, ..

Είναι άνδρας ή γυναίκα, ..
είναι αυτός ή αυτή, ..
είναι όνειρο ή φιλί, ..
σκουριασμένη λεπίδα μαχαιριού ή γλυκιά χαρά, ..  ;
αδυνατώ να διακρίνω, ..

Να βάλεις βάρκα στο γυαλό να πας να μου την φέρεις,
λέω επιτακτικά, ..
στον ίδιον τον εαυτό μου, ..
μα ο άνεμος φυσάει δυνατά,
σβήνοντας κάθε προσπάθεια πριν καν αυτή αρχίσει.

Μ΄αγάπησε ή την αγάπησα μόνο εγώ, ..
μονολογώ στ’αλήθεια, ..

Η φωτιά μέσα μου,
γίνεται πυρκαγιά,
καίγονται τα πανιά, ..
μοίρα μου τι να τα κάνει τα δώρα σου η μνήμη μου,
αυτή τώρα πλέον δεν θυμάται, …

Αυτό είναι το πιο λυπηρό, …
αυτή που ήταν τόσο δυνατή,
να μην θυμάται πλέον, ..

Διαφορετικά ξεκίνησε το παλιό μου όνειρο,
το πίστεψα στ’ αλήθεια,
μα όταν ξύπνησα, ..
η νύχτα ήταν ήρεμη, ..
ρεύματα φωτός κυλούσαν επάνω στα νερά,
το πέπλο των άστρων έτρεμε επάνω τους,
το γλυκό αεράκι ταξίδευε σ΄όλο τον κόσμο,
στο σκάφος υπήρχε μια ζωή,
αλλά τώρα σαν όγκος βαρύς,
κοιμάται πίσω από τη σκιά της γης,
στο βάθος της θαλάσσης, ..

Και το σπιτάκι μας έμεινε μοναχό,
χωρίς φωτάκια αναμμένα,
και η φωλίτσα μας που ανάπνεε αθόρυβα,
πριν να πεθάνει φώναξε σιωπηλά,
όλα τα «αγάπη μου» .. «αγάπη μου», ..
που άκουγα κάποτε για μοναδική αλήθεια, ..
και τα πουλιά που δεν γνωρίσαμε ακόμα τ’ όνομά τους,
σωπαίνουν μονάχα τους στο βάθος της κοιλάδας.

Εφυγε χωρίς συμπόνια με απονιά,
και αυτό είναι το ποιο τρομακτικό, ..
την πίστεψα στ’αλήθεια,
και μ’άφησε μονάχο, ..
τα σημειώματά της 25 000 ψευτιές,
μηνύματα που πλέουν στον αέρα, ..
με ξέχασε και μ’ άφησε πάλι στη μοναξιά μου,.

Αισθάνομαι σαν μοναχικός σφουγκαροβουτυχτής χωρίς το σκάφανδρο μου,
στην άβυσσο της θάλασσας,
εκεί που ακούγονται εκκωφαντικά όλα τα ψέματα της,
οι ψεύτικες δικαιολογίες της,
οι ψεύτικες «αλήθειες» της,
τα πλάνα «σ’αγαπώ» της,
που σκόρπισαν σε χίλια κομμάτια,
μια αγάπη εύθραυστη,
που πέθανε αγκομαχώντας, ..

Για θάνατο πρόκειται,
για τελευταία ανάσα πνοής,
πεθαμένης ψυχής που δεν μπορεί να μιλά, ..
μα ξέρει ακόμα να βλέπει,..

Οταν θα ανέβω επάνω στον ουρανό,
μ’ ότι μπορέσω να βγάλω από της αβύσσου μου τα βάθη,
θα συνεχίσω τα ταξίδια του νου,
της ψυχής και της καρδιάς,
αφήνοντας πίσω τον πόνο μου,
κληρονομιά στην μνήμη μου,
που μόνιμα τώρα ξεχνάει, ..

———-

ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙΕΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΟΥ

Μεγάλο της ζωής μας το ταξίδι
μας κούρασε και όμως προχωράμε
χαμένοι και οι δυο απ’ το παιχνίδι
στο ίδιο όνειρο πια δεν χωράμε.

Το μεσημέρι καίει το μέτωπό σου,
το βράδυ δεν αντέχω στο σκοτάδι.
Κάθε πρωί αλλάζεις το σκοπό σου
κι έγινε σίδερο βαρύ το χάδι.

Δύσκολο το παιχνίδι της Αγάπης
εάν αυτή δεν είναι καθώς πρέπει
όταν ο ένας γίνεται σατράπης
κι ο άλλος τέτοια δεν τα επιτρέπει.

Το μεσημέρι καίει το μέτωπό σου,
το βράδυ δεν αντέχω στο σκοτάδι
κάθε πρωί αλλάζεις το σκοπό σου
κι έγινε σίδερο βαρύ το χάδι.
————————————–
Στίχοι: Ελένη Λιάκου
Μουσική: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s