Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Julie de Waroquier

Julie de Waroquier

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Είμαστε προσεκτικοί, ..
πολύ επιφυλακτικοί, ..
κρύψαμε τα πάντα,
από φόβο να μη τα δει ο ήλιος, ..

Πλέξαμε πουλόβερ στη σιωπή,
να μην κρυώνει μονάχη, ..

Υφάναμε λέξεις ασπίδες,
να κρύβουν τη ντροπή μας, ..
τα συναισθήματα μας, ..

Φτιάξαμε φυλακές χωρίς παράθυρα,
να εγκλωβίσουμε την ευτυχία, ..

Αφήσαμε τρύπες ανοιχτές, ..
να μας θολώνουν με τα κενά αέρος, ..

Αποφεύγουμε τις επαφές,
μ’ανθρώπους, .. με ζώα, .. με «κτήνη«,
με μικρόβια, .. με τα πάντα, ..
υπέρτατη δικτατορία η απομόνωση, ..

Χτίσαμε μ’άπειρη φροντίδα,
κλειστές γειτονίτσες,
χωρίς όνειρα και τραγούδια,
χωρίς παιδικές φωνές, .. χαρές και παιγνίδια, ..

Μεταξύ σιωπής και πόλης,
η γη δονείται,
τραντάζεται μες στην αλήθεια,
υπομένει κι αντέχει,
όλο το βάρος της ενοχής,
της σκληρότητας,
της ανθρώπινης ιστορίας, ..

Μεταξύ σιωπής κι’ανθρώπων,
δυο όχθες,
δυο καυτά δάκρυα,
αναζητούν την αλήθεια, ..

Μεταξύ της σιωπής μου και της σιωπής σου,
ένα μικρό βασίλειο,
έτοιμο ν ‘ανατείλει,
να σπάσει τη φούσκα της μοναξιάς,
να΄ρθει, .. να μας ενώσει, ..

© Yannis Koukakis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s