Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΠΛΗΓΗ

Woodman Francesca

Woodman Francesca

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΠΛΗΓΗ

Μόνη, .. απόψε μόνη, ..
στο σταυροδρόμι της καρδιάς,
μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ..
μια νύχτα ατέλειωτη, .. δίχως μνήμη, ..
κι εγώ, ..
παραμονεύω, .. στη γωνιά, ..
να σε δω πάλι, …

Για σένα, .. θα προδώσω τον κόσμο, ..
την τρέλα μου πίσω,
από τα χείλη σου θα πάρω, ..
μακριά από τα μάτια σου, ..
αόρατη μες στ’ανθρώπινα δάκρυα,
απόψε θέλω να σβήσω, ..

Βγες έξω, .. να σε δω, ..
είναι πολύ αργά πια να φύγω,
το κακό όνειρο κατάπιε την κραυγή μου,
σ’αυτόν το πόλεμο,
από σένα για μένα,
ανανεώνεις την μνήμη μου,
τη τελευταία μου πληγή,
στα χείλη μου γραμμένη, ..

Βγες έξω, .. να σε δω, ..
απόψε θέλω να σβήσω, ..

© Yannis Koukakis

———————–

Franscesca Woodman (1958 – 19/01/1981)

Η εξαφάνιση της εικόνας, …

Η Francesca Woodman ανήκει στη ιστορία της φωτογραφίας, είναι ένα μέρος του θρύλου της, … Ο τραγικός της θάνατος διατηρεί αυτό τον μύθο.

Η Francesca Woodman άρχισε να φωτογραφίζει περίπου σε ηλικία 13 χρόνων. Μετά το λύκειο, τον Σεπτέμβριο του 1975, εισάγεται στο Rhode Island School of Design. Έλαβε μια υποτροφία που την επέτρεψε να περάσει ένα χρόνο στη Ρώμη. Εκεί δημιούργησε πολλές φωτογραφικές σειρές, αλλά συγχρόνως και τη πρώτη ατομική της έκθεση στο βιβλιοπωλείο Librairie – Galerie Maldoror τον Μάρτιο του 1978 .

Ταλαντούχα νεαρά φωτογράφος, η Francesca Woodman αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή της, την 19η Ιανουαρίου του 1981, πέφτωντας από το ανοιχτό παράθυρο, αφήνοντας πίσω της μια σύντομη αλλά πυκνή φωτογραφική εργασία. Συνεχίζει και σήμερα, τριάντα δύο χρόνια μετά τον θάνατο της, να εστιάζει την προσοχή του κόσμου, γύρω από τον κόσμο της και τις φωτογραφίες της. Οι αυτο – προσωπογραφίες της, τα γυμνά της και οι σκηνές της δημιουργούν πολλά ερωτήματα σχετικά με τη ζωή της, τον τρόπο σκέψης της και την αντίληψη της για το σώμα, τόσο το δικό της όσο κι αυτό των μοντέλων της, μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Το σώμα της κρυμμένο, θαμπό, ανάμεσα σε κομμένα πλαίσια ή αόρατο χάρις της τεχνικής της φωτοέκθεσης φαίνεται να προσφέρει, για πολλούς κριτικούς, το πρόσχημα για μια ψυχολογική ανάγνωση και προφητική ανάλυση της αυτοκτονίας της, παρά μια μελέτη αισθητικής επιλογής. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα των προθέσεων με την οποία την έχουν φορτώσει φαίνεται ότι δεν αρμόζει για μια νεαρή δεσποινίδα.
» Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα παιδί » επαναλάμβανε συχνά η μητέρα της.

Το 1998 στο Παρίσι στη Fondation Cartier pour l’Art Contemporain, είχα την τύχη να δω και να θαυμάσω το έργο της Francesca Woodman ( γεννηθήκαμε την ίδια χρονιά, .. ) μιας φωτογράφου μαθήτριας γυμνασίου, .. στη συνέχεια φοιτήτριας, .. και τέλος μιας νεαρής γυναίκας, .. η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει το έργο της, ..

Η Fransesca Woodman είναι ένα άρωμα, .. που διαρκεί ακόμη, .. μια παράλληλη ζωή, .. με τραγικό τέλος, ..

Blog : http://francescaphotographie.blogspot.gr/

Facebook : https://www.facebook.com/pages/Francesca-Woodman/17742734946

———————–

» Remember Me «

In Memory of Francesca Woodman (1958 – 1981 )

Music : Rise Above – Position Music

Photos : © Francesca Woodman

Creation : © Ulysse 2013

———————–

———————–

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s